#115: Piąta fala (Rick Yancey) - recenzja

Witajcie ludziki! Lubicie czytać książki post-apokaliptyczne? Mam nadzieję, że tak, bo to właśnie z książką z tego gatunku przychodzę do was dzisiaj. 

Tytuł oryginalny: The 5th Wave

Autor: Rick Yancey

Tłumacz: Marcin Wróbel

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: 2016

Liczba stron: 512

"Pierwsza fala. Ciemność.

Druga fala. Powódź. 

Trzecia fala. Zaraza.

Czwarta fala. Ucichacze. "

Ci, którzy przeżyli, oczekują piątej fali. Nikt nie wie, czy nadejdzie, a jeśli to czym dokładnie będzie. Nie ma możliwości połączenia się z innymi grupami, czy jednostkami, które nie umarły podczas trzech fal, które zostawiły tylko 126 milionów żyjących ludzi, którymi podczas czwatej fali zaczęli "zajmować się" tak zwani Uciszacze. Cassie Sullivan, jej brat i ich tata są jednymi z niewielu żyjących, którym udało się dotrzeć do obozu dla uchodźców. Kiedy jednak ich obóz zostaje zniszczony, a Sam- młodszy brat Cassie zabrany przez wojsko, nastolatka wyrusza w podróż, by odnaleźć swojego braciszka. 

Jestem wielką fanką powieści apokaliptycznych i post-apokaliptycznych, więc zdziwiona byłam bardzo, gdy zdałam sobie sprawę, że od kilku lat mam na swojej półce książkę z tego gatunku. "Piątą falę" miałam w planach przeczytać przez dobre parę lat, ale odsuwałam to w przyszłość, aż kompletnie zapomniałam o tym tytule. Nie zwróciłam na niego uwagi nawet, kiedy wyszeł film na podstawie tej powieści. No właśnie, ten przeklęty film. Od razu przyznam się wam, że nie oglądałam tego filmu, ale kiedyś na youtube, czy też może kiedy moja rodzina go oglądała podejrzałam jedną scenę, która zajpojlerowała mi największą tajemnicę tej książki. Z tego powodu moja ocena może być zaniżona ze względu na to, że nie miało mnie co zaskoczyć, bo wiedziałam, co się wydarzy. 

W każdym razie, książka sama w sobie była bardzo dobra. Fabuła od samego początku mnie wciągnęła, a obserwowanie poczynań bohaterów mnie co rusz zaskakiwało, wprawiało w konsternację, czy powodowało, że się zwyczajnie o nich bałam. Myślę, że najsilniejszym punktem tej powieści jest tajemnica, którą jak już wspominałam, odkryłam niechcący zanim przeczytałam książkę. Nie powiedziałabym, że zabiło to kompletnie tajemniczość historii, ale element zaskoczenia został jej odebrany. Żeby nie było, "Piąta fala" ma wiele zaskakujących momentów i niektóre były na prawdę dobre. Z drugiej strony, byłam w stanie dość szybko przewidzieć pewne rzeczy, a to nigdy nie jest pozytywna rzecz. Powiem szczerze, że nie wiem, jak podsumować tę książkę. Dobrze się bawiłam przy jej czytaniu, aczkolwiek nie ciągnie mnie zbytnio do przeczytania kolejnych tomów tej serii. Polubiłam bohaterów, ale relacje między nimi nie zainteresowały mnie do tego stopnia, bym chciała wiedzieć, co się dalej z nimi dzieje. Sama już nie wiem. 

 " Naprawdę chcesz się porównywać z jakimiś owadami? Na twoim miejscu wybrałbym jętkę. Tym właśnie jesteś. Masz jeden dzień życia i tyle. I nie ma to nic wspólnego z Przybyszami. Tak jest od zawsze. Jesteśmy, a potem nas nie ma. Ważne jest nie to, ile mamy czasu, ale to, co  nim zrobimy. "

Czy uważam, że jest to dobra książka? Tak. Czy oferuje ona coś nowego, jakieś inne spojrzenie na obcych niż w innych pozycjach tego gatunku? Nie powiedziałabym. Jest to książka warta polecenia, jeśli lubicie czytać serie i lubicie klimat post-apo. Zdecydowanie odradzam jeśli szukacie alienowo wyglądających kosmitów, bo tego tu nie znajdziecie. Może wam się to spodobać, jeśli czytaliście "Intruza" Stephanie Mayer. Jeśli chodzi o romans, też nie liczcie na za wiele. Jeju, próbowałam przedstawić tę powieść w dobrym świetle, a skończyło się na jej krytykowaniu. Może i dobrze? 

OCENA: 7/10

Blogowo- Książkowe Podsumowanie Października!!!

Witajcie ludziki! Nie zostało wiele czasu do końca listopada, a ja wciąż nie zrobiłam podsumowania października. Wstyd i hańba! Już zabieram się do nadrabiania, a was zapraszam do zapoznania się z książkami, które przeczytałam oraz krótkim podsumowaniem blogowego miesiąca.

Zacznijmy od książek, które udało mi się przeczytać. 

Nie było ich wiele, bo musiałam skupić się na nauce, ale to i tak lepszy wynik niż ten, który będę miała w listopadzie.  Przeczytałam w sumie 1135 stron, co daje 37 stron dziennie. Bez rewelacji, ale ważne, że coś przeczytałam. Średnia ocen wynosi 2,6. 

"Ogród utrapień Transcendentnych" 

Autor: Dominika A.Thomson 

Wydawnictwo: E-bookowo

Gatunek: fantasy/sci-fi

Moja Ocena: 6/10

Przeczytane: 16.10.2020

Mówiąc szczerze, nie rozumiem zachwytu nad tą książką. Może to wina mojego braku zrozumienia tej powieści, a może kompletna jej bezsensowność, ale "Ogród utrapień transcendentnych" w ogóle mi się nie podobał i nie zamierzam pisać jego recenzji.

"Ziemiożerczyni"

Autor: Dolores Reyes

Wydawnictwo: Mova

Gatunek: literatura piękna

Moja Ocena: 7/10

Przeczytane: 18.10.2020

 

Choć brakowało mi czegoś w tej książce, to mimo to bardzo mi się podobała. Według mnie fabuła była wciągająca, a sam pomysł z dziewczyną, która je ziemię, by mieć wizje. Nie jest to płytka powieść, a powiedziałabym wręcz, że skrywa ona w sobie bardzo wiele pięknych i głębokich przemyśleń na temat życia. Recenzja pojawi się wkrótce na blogu. 

"A ja żem jej powiedziała.."

Autor: Katarzyna Nosowska

Wydawnictwo: Wielka Litera

Gatunek: literatura piękna

Moja Ocena: 4/10

Przeczytane: 28.10.2020

Recenzja: TUTAJ

Ze względu na to, że tę książkę już zrecenzowałam na blogu, powiem jedynie, że nie miałam wielkich nadziei i oczekiwań względem tego zbiorku ale i tak czuję się zawiedziona. 

"Szczury Wrocławia. Kraty"

Autor: Robert J.Szmidt

Wydawnictwo: Insignis

Gatunek: fantastyka

Moja Ocena: 9/10

Przeczytane: 28.10.2020

Recenzja: TUTAJ

Pozwólcie mi zacytować samą siebie: "Chapeau bas, panie Robercie! Chapeau bas!"

Przyszedł czas na... Podsumowanie Bloga

Liczba wyświetleń: 562

Liczba postów: 4

Najpopularniejszy post: Blogowo-Książkowe Podsumowanie Sierpnia i Września!!!

Liczba recenzji: 2

Liczba komentarzy: 6

To już wszystko na dzisiaj! Życzę wszystkim miłego wieczoru:)

#108: Kobieta w świecie Azteków (Damian Dobrosielski)- recenzja

 Hej ludziki! Wiem, że znów długo mnie nie było, ale nie byłam w stanie pisać. W ciągu ostatnich kilku miesięcy wszystko zwaliło mi się na głowę i nie wiedziałam, jak sobie poradzić. Nie chcę wchodzić w prywatne szczegóły, ale tak w skrócie mogę wam powiedzieć, że miałam problem z pożyczką studencką, miałam problem ze znalezieniem nowej pracy, mentalnie wysiadałam, a do tego doszły jeszcze problemy natury cielesnej. Masakra. 

Tytuł oryginalny: Kobieta w Świecie Azteków

Autor: Damian Dobrosielski

Tłumacz: -

Wydawnictwo: PROMOHISTORIA

Rok wydania: 2019

Liczba stron: 64

Dziś przychodzę do was z jedną z siedmiu książek, które przeczytałam we wrześniu. Jestem z siebie strasznie dumna. W 2019 ledwo udało mi się przeczytać dwanaście książek, a dobiłam już do 32 w 2020. Mój cel to 45, ale myślę, że na spokojnie uda mi się go osiągnąć. W każdym razie, dziś powiem wam krótko o " Kobiecie w świecie Azteków". 

Przed sięgnięciem po nią niewiele wiedziałam o Aztekach, poza tymi kilkoma informacjami, które zdobyłam oglądając dokumenty na Discovery, czy innych stacjach. Wiedziałam, że wyrywali ludziom serca i że zostali okrutnie podbici przez Hiszpanów. Nie wiedziałam jednak, jak ciekawą cywilizacją byli, jak interesująca była ich religia i tradycje, jak ogromną rolę w ich życiu odgrywały podziały ze względu na płeć. Nie wiedziałam też, że za Cortezem stała kobieta, dzięki której obywało się czasem bez mordowania całej ludności, bo była ona mediatorką pomiędzy konkwistadorami, a miejscowymi (muszę o niej doczytać).

O tym właśnie jest ta książka, o kobietach. Jest to świetny, aczkolwiek krótki wstęp do dalszych poszukiwań informacji na temat ich życia w Azteckim społeczeństwie, o przywilejach i zasadach ale także o tym, jaki los spotkał je po przybyciu Hiszpanów. Na pewno będę próbowała dowiedzieć się więcej i jeśli ktoś z was czytał jakieś warte polecenia książki na ten temat, bardzo proszę o podanie tytułów w komentarzach.

To już wszystko na dziś! Wiem, że nie pisałam długo i w ten sposób tracę czytelników ale wierzę, że moje samopoczucie i brak stresu związanego z pisaniem bloga, kiedy nie mam czasu i ochoty jest ważniejsze i wiem, że mnie rozumiecie :) No, mam nadzieję :D

OCENA: 7/10

#4: Kong. Wyspa Czaszki (2017) - recenzja filmu

Hej ludziki! Piękna pogoda na dworze, a ja próbując znaleźć sobie jakieś zajęcie w domu, oglądam kolejne filmy i seriale. Choć nie potrafię pisać filmowych recenzji, to chciałabym się nauczyć, a od czegoś trzeba zacząć. Prawda? Dlatego właśnie chcę wam dziś opowiedzieć o filmie " Kong. Wyspa Czaszki". Mogą się pojawić mini spojlery, także jeśli wam to nie przeszkadza, zapraszam do czytania, a jeśli jest inaczej, radzę najpierw obejrzeć film.

źródło: grafika google/ filmozercy.com

Zrodzony z 185 000 000 dolarów, reżysera "Królów lata" (Jordan Vogt-Roberts) oraz scenarzystów: Maksa Borensteina ("Godzilla" z 2014), Dana Gilroya ("Dziedzictwo Bourne'a") oraz Dereka Connolly ("Jurrasic World"), film ten wszedł na ekrany kin w 2017 roku, a ja aż do tej pory go nie obejrzałam. Jestem na siebie zła, bo już od dawna coś ciągnęło mnie do tej produkcji. Może był to sam król Kong- główny bohater wielu filmów, z których ten z 2005 jest moim ulubionym. Może była to obsada, może fabuła, a może zwyczajnie chodziło tu tylko i wyłącznie o moją miłość do dobrej rozpierdółki. Tak, czy inaczej, dzięki ogromnej ilości czasu wolnego i wykupionemu Netflixowi, wreszcie udało mi się ten film zobaczyć. I... ani się nie zawiodłam, ani nie jestem nim tak bardzo zachwycona. Spróbuję wam wytłumaczyć dlaczego.

źródło: google obrazy/ para na film

Film opowiada o grupie naukowców i żołnierzy, którzy pod pretekstem naukowej ekspedycji, zapuszczają się na wyspę ukazywaną tylko przez satelity, zwaną "Wyspą Czaszki". Nikt nie wie, co się tam znajduje, a ci którzy wiedzą, nie zamierzają nic mówić.
Właściwie tylko tyle wystarczy wam, by pobieżnie ocenić, czy chcecie, czy też nie zamierzacie oglądać tego blockbustera. Fabuła gra ważną rolę, wręcz zdziwiona byłam jak wiele wątków scenarzyści postanowili do niej wrzucić. O dziwo, praktycznie wszystkie udaje się domknąć, choć powiem szczerze, że po obejrzeniu całych dwóch godzin ta wielowątkowość pozostawiła mi niedosyt. Oprócz momentów walki Konga z potworami, czy żołnierzy z Kongiem, mamy tutaj też historię Hanka Marlowa ( John C.Reilly)- porucznika amerykańskiego lotnictwa, który został zestrzelony na wyspę w 1944; dowódcę żołnierzy Prestona Packarda, granego przez Samuela L. Jacksona, który nie potrafi pogodzić się z końcem wojny i wrócić do normalnego życia; Billa Randę ( John Goodman)- człowieka, który zorganizował całą wyprawę, a który skrywa wiele niebezpiecznych tajemnic; etc. Prawie każda z postaci ma dopisane dłuższe lub krótsze backstory, które ułatwia odbiorcy utożsamienie się z daną osobą lub znienawidzenie jej. To drugie jest o wiele cięższe do zrealizowania, bo żadna z postaci nie jest jednoznacznie dobra lub zła i to zdecydowanie bardzo mi się podobało. Świat nie jest czarno-biały i cieszę się, że nawet filmy tworzone czysto pod rozrywkę to pokazują. Na upartego, mogłabym zacząć rozwodzić się, czy wojna w Wietnamie, której koniec wyznacza czas rozpoczęcia się przygody w "Kong. Wyspa Czaszki", była słusznym posunięciem, ale nie mnie to oceniać.

źródło: naekranie.pl/ klimatyczne-zdjecia-z-kong-wyspa-czaszki-od-antywojennego-fotografa

Efekty specjalne w " Kong. Wyspa czaszki." były całkiem niezłe, momentami rewelacyjne ale niestety zawiodły w kluczowych momentach. Potwory, które miały być głównym przeciwnikiem Konga nie wyglądały przerażająco, ani nawet choć trochę strasznie. Wyglądały jak mniej porażająca wersja Kaiju z "Pacific Rim", a przy Kongu i reszcie stworzeń, które mieliśmy okazję zobaczyć w filmie wypadały słabo.

No, teraz przyszedł czas na to, czemu właściwie nie podobała mi się ta produkcja tak bardzo, jak liczyłam, że mi się spodoba. Wszystkiemu winne są moje oczekiwania. Słuchajcie, myślałam że skoro dostajemy Konga, tajemniczą wyspę zamieszkałą przez gigantyczne potwory plus bandę twardzieli z bronią, to ten film będzie niczym rollercoaster od samego początku aż do końca. Miałam nadzieję, że będę bawić się świetnie patrząc jak kolejne helikoptery wybuchają ( i wybuchały w jednej zarąbiście dobrej scenie), jak nasi bohaterowie próbują przeżyć pośród nieznanej fauny i flory, jak wszystko płonie, a przystojny Tom Hiddleston jako James Conrad biegnie, by uratować wszystkich i jeszcze skopać tyłek potworom. No, nie. Dostałam może dziesięć procent, góra dwadzieścia tego, czego oczekiwałam. Gdzie zniknęła cała reszta? Wydaje mi się, że wszystkie pieniądze poszły w tworzenie Konga stojącego na tle krwistoczerwonego zachodu słońca, patrzącego się na zbliżających się obcych, bo ta scena jest świetna!

To tyle ode mnie na dzisiaj! Życzę wam, drogie ludziki, zdrowia i cierpliwości, żebyśmy przetrwali ten ciężki czas. Film oceniam na 7/10. Nie wiem, czy jeszcze kiedyś sięgnę po tę produkcję ale jeśli wy to zrobicie, wróćcie i dajcie mi znać w komentarzu, czy wam się podobała.

Miłego dnia :)

źródło: google obrazy/reelviews

#96: Sookie Stackhouse 1: Martwy aż do zmroku ( Charlaine Harris) - recenzja

Hej ludziki! Jak wam mija tydzień? Ja siedzę w domu, choć dziś udało mi się wyjść na rower. Strasznie się cieszę, bo już miałam dość bycia zamkniętym w czterech ścianach, gdy na dworze piękne pogoda.

Oryginalny tytuł: Dead until Dark

Autor: Charlaine Harris

Tłumacz: Ewa Wojtczak

Wydawnictwo: MAG (pl)/ Gollancz (en)

Rok wydania: 2004 (pl)/ 2009 (en)

Liczba stron: 326

Z racji tego, że moja wena czytelnicza do mnie powoli wraca, dziś przychodzę do was z recenzją książki, którą przeczytałam tydzień temu. Właściwie ponownie przeczytałam, bo moje pierwsze spotkanie z serią autorstwa pani Harris miało miejsce jeszcze w 2013 roku. Czytałam wtedy wszystko, co związane z wampirami! Oczywiście, spowodowane było to moją miłością do sagi "Zmierzch", od której zaczęła się moja wampiryczna obsesja. Tak więc, jako szalona czternastolatka pomaszerowałam któregoś dnia do biblioteki znajdującej się niedaleko domu mojej babci i zgarnęłam z półki wszystkie 11 tomów serii o Sookie Stackhouse. Żebyście widzieli minę bibliotekarki! Do tej pory ją pamiętam...
Ale nie popadajmy w melancholię, bo recenzja sama się nie napisze.

Odkąd wampiry zdecydowały się wyjawić sekret o swoim istnieniu w publicznej telewizji, ludzie zaczęli przyzwyczajać się do nowej rzeczywistości, w której to krwiopijcy- dawniej postaci z koszmarów i horrorów  - próbują być częścią społeczeństwa. Bon Temps, małe miasteczko w Luizjanie, jak to wszystkie konserwatywne miasteczka, gdzie wszyscy się znają, podchodzi do całej tej sytuacji bardzo sceptycznie. Niewielu mieszkańców widziało prawdziwego wampira i niewielu chciałoby go spotkać. Wyjątkiem jest Sookie- młoda kelnerka, która nie potrafi ukryć podekscytowania, gdy któregoś dnia w jej barze zjawia się 173 letni Bill. Dziewczyna wie, co znaczy być postrzeganym jako dziwoląg- sama posiada umiejętność czytania w myślach, która jest według niej tylko problemem. Jednak, gdy udaje jej się podsłuchać ludzi, którzy chcą zabić nowego wampira w mieście, Sookie rusza z pomocą. Ta noc i wydarzenia, które po niej nastąpią zmienią życie kobiety i wplączą ją w wiele niebezpieczeństw. Czy Sookie poradzi sobie z nowymi wyzwaniami?

" Martwy aż do zmroku" to powieść, którą ciężko jest mi ocenić. Z jednej strony, przemknęłam przez nią w ciągu kilku dni, co jest świetnym wynikiem biorąc pod uwagę jak wolno ostatnio czytam. Fabuła była ciekawa, przyznaję. Zainteresował mnie temat wampirów i tego, w jaki sposób starają się przystosować do koegzystowania z ludźmi. Byłam ciekawa tego, jak ich świat wpływa na świat ludzi: czy się dogadują, czy istnieje dyskryminacja, co wampiry piją zamiast krwi, jakie nowe możliwości otworzył kryminalistom wampirowy coming-out. Czy dostałam odpowiedzi na te pytania? No właśnie nie bardzo. Rozumiem, jest to dopiero pierwsza część serii, dlatego może nie powinnam się czepiać. Jednakże, zamiast budowania świata przedstawionego ( z naciskiem na wampirzy świat), dostałam zagadkę kryminalną z wampirami w tle. Nie zrozumcie mnie źle, odkrywanie jej wraz z bohaterami sprawiło mi wielką radochę, ale nie tego oczekiwałam.

" Nie wiedziałem, czego pragnę, dopóki nie odkryłem, że mogę to stracić."

Bohaterów polubiłam, nawet główną bohaterkę, co jest bardzo dziwne, bo ja zazwyczaj nie znoszę głównych bohaterek. Na szczęście, Sookie nie była tak głupiutką ani bezbronną osobą, jak mi się zdawało. Potrafiła postawić na swoim, odszczeknąć się i postawić pewne granice. Prawdą jest, że nie rozumiem co było takiego w Billu, czego nie mogła znaleźć w innych chłopakach ale może dowiem się w kolejnych tomach. Bill był ...no był. I tyle o nim pamiętam. Nie był może zdepresjonowanym Edwardem ale było w nim coś, co mnie cholernie irytowało. Nie wiem jeszcze co, tego też się pewnie dowiem później. Reszta bohaterów? No cóż, wampiry jak wampiry- żądne krwi, szalone, wyuzdane ( lub "wyzwolone"), ludzie ja ludzie- każdy ze swoimi problemami. Największym pozytywem jest to, że aż do samego końca nie spodziewałam się, kto może być mordercą. Przeżyłam mini-szok jak zostało to ujawnione.

Myślę, że mogę przestać już lać wodę i przejść do rzeczy. Były w tej książce momenty, które mnie zdegustowały. I to bardzo. Zacznijmy może od dialogów między bohaterami, które czasem były tak żałosne i wzbudzające niesmak, że to się aż w głowie nie mieści. Ja rozumiem, że seks jest naturalną potrzebą ludzką ale ilość tego seksu jest tutaj wręcz odstraszająca i obrzydliwa. Tak jak pewne pomysły autorki: 1) zmiennokształtny udaje psa, obserwuje koleżankę po fachu jak ta się przebiera, ładuje jej się do łóżka i budzi się jako nagi facet i jeszcze jest zdziwiony, że kobieta jest wkurzona; oraz 2) seksualizowanie picia krwi i robienia z tego czegoś podniecającego. No błagam was! Pierwsza część to ewidentne naruszanie czyjejś prywatności i wykorzystywanie empatii i wrażliwości tej osoby. Druga jest po prostu ...

Nie umiem tego dosadniej opisać. Mam tylko nadzieję, że kolejne tomy nie będą zawierały wielu takich " smaczków".

OCENA: 7/10 na zachętę

#85: Marsjanin ( Andy Weir) - recenzja Demetrii

Witajcie! Tak jak bohater książki, którą dziś zrecenzuję, tak i ja zniknęłam na pewien czas na moim własnym Marsie, a jak wiadomo na Marsie nie ma możliwości vloggowania ani bloggowania. No nic, mówi się trudno i żyje się dalej.
Przypominam, że konkurs na blogu trwa do 12 września.

Oryginalny tytuł: The Martian

Polski tytuł: Marsjanin

Autor: Andy Weir

Tłumacz: Marcin Ring

Wydawnictwo: Akurat

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 384

Marzyliście kiedyś o zostaniu astronautą? O zobaczeniu innych planet? No cóż, Mark Watney może wam szczerze odradzić szalone wypady na Marsa, na którym utknął po tym, jak w ekspedycję, której był członkiem, uderzyła burza piaskowa. Reszta ekipy odlatuje, a ranny Mark zostaje na bezlitosnej planecie, w zdewastowanym obozie i z ograczonymi zapasami wody i żywności. Zostaje on uznany za martwego, więc nikt na Ziemi nie spieszy się z ratunkiem. On jednak nie poddaje się i rozpoczyna walkę o przetrwanie, z której nawet on sam nie wie, czy wyjdzie z tarczą, czy na tarczy.

Marsjanin to książka, w którą nie udało mi się wciągnąć od pierwszych stron ale z biegiem czasu zaczynałam czuć, że nie dam rady jej od tak odłożyć. Tak przynajmniej myślałam. Chęć dowiedzenia się, czy Markowi uda się bezpiecznie opuścić Marsa wygrywała z niekiedy nużącymi opisami z dziennika Hab-u. Jej większa część spisana jest w formie pamiętnika, więc zdziwiłam się trochę, gdy okazało się, że autor postanowił zapoznać czytelnika nie tylko z tym, co się działo na Marsie, ale również z wydarzeniami na Ziemi, opowiadając o nich z perspektywy narratora wszechwiedzącego.

Główny bohater był wspaniałą postacią, niezwykle błyskotliwą, pozytywną i komiczną. Jego przemyślenia bawiły mnie do łez, mimo że żarty dość często w ogóle nie pasowały do sytuacji, w jakiej Mark się znajdował. Opisując próby utrzymania się przy życiu, autor w osobie Watneya używa czasem skomplikowanej biologicznej, czy chemicznej terminologii, ale można zauważyć, że stara się to robić w takim kontekście, by było to zrozumiałe. Tłumaczy w prostych słowach to, co robi i czego używa: działanie jakiegoś urządzenia lub niebezpieczeństwo wykonywania danej reakcji ( powolne spalanie wodoru grozi eksplozją). Jest to niezwykle pomocne, szczególnie jeśli tak jak ja, nie uważało się na ani jednej lekcji chemii czy biologii w szkole.

"Nie mając pola magnetycznego, Mars nie ma żadnej ochrony przed promieniowaniem słonecznym. Jeśli byłbym na nie wystawiony, dostałbym takiego raka, że jeszcze ten rak miałby raka. "

Niestety, minął miesiąc, a mnie wciąż nie udało się dobrnąć do połowy książki. Powieść z każdym dniem nudziła mnie coraz bardziej. Najgorsze stały się fragmenty z dziennika Marka Watneya. Ja wiem, że autorowi mogło chodzić o to, by zwykły szary człowiek poznał krok po kroku instrukcję przeżycia na obcej planecie i wiem, że sama wcześniej pisałam jak bardzo były one pomocne. Jednakże, z każdą kolejną kartką te opisy piętrzyły się i piętrzyły, a ja coraz mniej z nich rozumiałam. Ba! Nie byłam zwyczajnie w stanie czytać raz po razie opisów złączania jednych rurek z drugimi. Koniec końców, pominęłam wszystkie wpisy z dziennika aż do momentu wyruszenia w drogę ( no spoiler). Kiedy udało mi się wreszcie dotrzeć do ostatniego rozdziału, cieszyłam się niesamowicie. Niestety, powodem tej radości nie było uratowanie Marka (spojler alert), ale satysfakcja z zakończenia tej książki i z możliwości jej odłożenia.

Jak widzicie, moje zdanie o tej książce zmieniło się w miarę zapoznawania się z jej treścią. Mimo, że sama nie uważam jej za najlepszą powieść świata, ani nawet jedną z lepszych powieści świata, nie znaczy to, że któremuś z was się ona nie spodoba.

OCENA: 7/10

#84: 'Otoczeni przez Idiotów' ( Thomas Erikson) - książka, która pomaga zrozumieć - recenzja Audrey

Witam. Audrey przybywa z nową recenzją książki, o jakże przyciągającym tytule ‘Otoczeni przez idiotów’.

Oryginalny tytuł: Omgiven av idioter

Polski tytuł: Otoczeni przez idiotów

Autor: Thomas Erikson

Tłumacz: Małgorzata Maruszkin

Wydawnictwo: Wielka Litera

Rok wydania: 2017

Liczba stron: 285

Jako osoba, którą przyciągają wszelkie nieoczywiste i zaskakujące rzeczy, a odpychają banały zwróciłam uwagę na tę książkę właśnie przez tytuł. Mało tego, razem z Demetrią stałyśmy przez dobre pół godziny w księgarni, przeglądając ją i zaśmiewając się z tego, jaka jest trafna. Po jakimś czasie, udało mi się (a właściwie Demetrii) ją dostać i byłam naprawdę zadowolona, że mogę ją dostać. Właściwie, wciąż jestem, bo nie  zawiodłam się.
Może najpierw zapoznam was, czym jest książka. Otóż, szukajcie jej na pułkach z książkami psychologicznymi. Autorem jest szwedzki pisarz Thomas Erikson. ‘Otoczeni przez idiotów’ przedstawia znany od zarania dziejów system podziału ludzi względem temperamentu nazwanym DISC. Natomiast, we współczesny sposób. Jeśli ktoś wciąż uważa, że każdy jest wyjątkowy i nie lubi kategoryzacji ludzi, może już skończyć czytać. Zgadzam się, że każdy ma w sobie coś niepowtarzalnego, ale nasze organizmy działają tak samo.

Mamy zatem szybkich i czynnych Czerwonych, towarzyskich i nieuważnych Żółtych, życzliwych i biernych Zielonych oraz zimnych i skupionych Niebieskich. Thomas Erikson opisuje w książce zachowania każdej z tych podgrup w danych sytuacjach; mówi o tym, co kieruje każdą z nich, przedstawia ich priorytety życiowe oraz słabe punkty. I robi to w bardzo ciekawy, humorystyczny sposób, na życiowych przykładach osób, które miał okazję spotkać w pracy oraz z którymi miał do czynienia w życiu towarzyskim. Każdemu kolorowi poświęcone jest tyle samo uwagi. I…, o dziwo, czytając o ludziach z innej grupy, niż ty, łatwiej jest ci ich zrozumieć. Naprawdę, ta książka pozwala zobaczyć świat oczami człowieka, który jest skrajnie inny od ciebie. A uważam, że to bardzo przydatna w wielu sytuacjach umiejętność, ponieważ nie zawsze sami decydujemy o tym, kogo potkamy w życiu. Oczywiście, najlepiej, jeśli osoba przejawia cechy jednego z kolorów, a nie więcej, a to rzadkie. Ale, przede wszystkim, dzięki poradnikowi, można dowiedzieć się trochę o sobie oraz poznać własne wady i słabości, a trzeba je znać, jeśli chce się ich pozbyć.  Mogę więc stwierdzić, że książka pomaga również w dążeniu do pewnych ideałów.

Żeby nie było tak kwieciście i kolorowo… mam parę uwag. Czasami miałam wrażenie, że autor sili się na żarty i luźny styl pisania, aby jak najlepiej przemówić do czytelnika. Być może, niepotrzebnie, ponieważ wymuszone żarty zazwyczaj nie są zabawne, a krępujące. Zdarzają się również powtórzenia, ponieważ jeśli już poznaliśmy dobrze daną grupę kolorów, pewne rzeczy są oczywiste i nie trzeba podkreślać ich po raz kolejny. Poradnika nie można nazwać więc fachowym i profesjonalnym, ale po prostu interesującym i zachęcającym do sięgnięcia do dalszych, bardziej zaawansowanych źródeł związanych z podziałem DISC.

Mimo wszystko, czytało mi się bardzo przyjemnie, a świadczy o tym tępo, w jakim skończyłam ‘Otoczonych przez idiotów’. Cenię książki, które wnoszą coś do mojego życia, a tej zdecydowanie się to udało. Chociażby to, że teraz nazywam ludzi kolorami. Jako, że jestem zielono-niebieska,  obserwowanie ludzi w milczeniu i określanie ich profilu psychologicznego to mój żywioł.
Polecam tę książkę szczególnie tym, którzy czują się zagubieni i niezrozumiani w otoczeniu, w jakim funkcjonują. Na pewno w jakimś stopniu, chociażby małym.

OCENA: 7/10

#78: Podaruj mi miłość. 12 świątecznych opowiadań ( zebrała Stephanie Perkins) - recenzja

Hej ludziki! Mam nadzieję, że macie na podorędziu kocyk i herbatkę, bo ten post będzie dość długi, ponieważ mam zamiar ocenić każde opowiadanie z osobna. Jednakże, w większości przypadków nie będę przybliżała wam ich fabuły, gdyż czegokolwiek bym nie zdradziła, byłby to spojler.
No, to zaczynajmy!

Oryginalny tytuł: My true love gave to me. Twelve holiday stories.

Autor: wielu autorów

Tłumacz: Małgorzata Kafel

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 432

" Północ" - Rainbow Rowell

Opowiadanie przeciętne, za krótkie i nie pozwalające na bliższe poznanie bohaterów.

" Dama i lis" - Kelly Link

No i po co tyle wątków! Tak, największym problemem tego opowiadania jest wielowątkowość. Fabuła jest interesująca i gdyby autorka umiejętnie rozwinęła każdy z poruszonych wątków, mogłoby z tego wyjść coś niesamowitego. Tymczasem wątek tytułowej Damy i lisa pozostaje tak naprawdę całkiem niezrozumiały i zbyt ogólny, jeśli można tak powiedzieć. Choć czytelnik dowiaduje się dużej części historii życia głównej bohaterki, nie ma to żadnego związku z dziwnym mężczyzną ( lisem) pojawiającym się kiedy pada śnieg. Co więcej, połączenie tych dwóch części ( tak, z tego opowiadania można by stworzyć dwie dużo bardziej logiczne historie) jest kompletnie znikąd wzięte... Naprawdę ciężko jest to czytać, a jeszcze ciężej jest o tym pisać. Gniot i tyle!

" Anioły na śniegu" - Matt de la Pena

Przykład tego jak stworzyć krótką historię z niezwykłymi i co ważniejsze nie płaskimi bohaterami. " Anioły na śniegu" nie są stuprocentowo łatwą i przyjemną opowieścią. Choć opowiadanie rozgrywa się w święta, a dokładniej w Boże Narodzenie, to nie mówi ono o wyidealizowanym obrazie świąt, jaki przyjęło się pokazywać w wielu tekstach kultury. Główny bohater- Sky, zamiast spędzać ten czas z rodziną, opiekuje się kotem swojego szefa. Nie ma pieniędzy, burczy mu w brzuchu, boi się że przez jego meksykańskie pochodzenie ludzie z uczelni zaczną go gorzej traktować, a jedynym pocieszeniem jest gitara szefa, na której utalentowany muzycznie Sky może sobie pobrzdąkać. Haley to totalne przeciwieństwo chłopaka- blond włosy, porcelanowa cera, piwne oczy, półki w jej kuchni pełne są jedzenia itd. Ale ona też ma swoje problemy- nie wraca do domu na święta przez brak biletu lotniczego, a w jej mieszkaniu brakuje wody. Mimo przeciwieństw, młodzi ludzie postanawiają współdziałać i jakoś przeżyć ten czas.
Opowiadanie nie skupia się na romansie, a mówi o tym, co w święta najważniejsze- o wzajemnej pomocy, dzieleniem się tym co mamy z tymi, którym tego brakuje oraz najważniejszej rzeczy- o tym, żeby nie być w święta samemu.

" Gwiazda polarna wskaże ci drogę" - Jenny Han

Wielki plus za ciekawy pomysł na fabułę. W końcu, kto nie chciałby być wychowywanym przez Świętego Mikołaja, tak jak główna bohaterka tego opowiadania. No, ona jest właśnie takim wyjątkiem ale...
Mimo wszystko uważam, że choć opowiadanie dość przyjemnie się czyta, to czegoś mu brakuje. Nie wiem, może znów czepiam się o otwarte zakończenie. Niestety, piętą achillesową tej historii jest nie tylko to nieszczęsne zakończenie ale też romans między główną postacią, a jednym z elfów, który ewidentnie jest tylko jednostronnym zadurzeniem nastolatki, niczym więcej.

,,Jeśli nosisz w sobie magię, powinieneś chronić ją przez całe życie, bo kiedy raz pozwolisz jej zniknąć, już nigdy nie powróci. "

" Cud Charliego Browna" - Stephanie Perkins

Opowiadanie Stephanie Perkins jest niezwykle urocze. Jednocześnie porusza trudne tematy związane z posiadaniem rodziny na boku oraz przekładania pomocy bliźnim nad własne życiowe problemy, również finansowe. Marigold- główna bohaterka, to dziewczyna skryta i nieśmiała ale pewna tego, co chce robić w życiu i do czego dąży. North z kolei wydaje się być wiecznie pozytywnym, radosnym chłopakiem bez problemów. Marigold z początku planuje zapytać tylko o użyczenie przez niego jego głosu do zdubbingowania stworzonej przez nią animacji, ale koniec końców dziewczyna kupuje choinkę, do której przetransportowania swoją pomoc oferuje North. Tak to się wszystko zaczyna i jak można się domyślić, kończy się bardzo pozytywnie, a tym bardziej wrażliwym czytelnikom może się nawet łezka w oku zakręcić.
Ciekawy fakt: kontynuację historii Marigold i Northa można przeczytać w zbiorze opowiadań " Ktoś mnie pokocha", na stronie 151. Opowiadanie ma tytuł " Za półtorej godziny skręć na północ".

" Kryzysowy Mikołaj" - David Levithan

Nie mam czego wytknąć tej historii, ale to nie znaczy, że mi się podobała. Nie zrobiła ona na mnie większego wrażenia, czasem mnie nudziła, więc w związku z jej przeciętnością nie mam zamiaru się nad nią rozwodzić.

" Krampuslauf" - Holly Black

Niesamowicie zabawne opowiadanie pełne magii, przystojnych i niebezpiecznych braci Świętego Mikołaja, a także ekstrawaganckich imprez o małym budżecie organizatorów, zdradliwych chłopaków i pomocnych przyjaciółek. Nic dodać, nic ująć. Uwielbiam tę historię.

" Coś ty narobiła, Sophie Roth?" - Gayle Forman

Jedno z najlepszych opowiadań z tego zbioru. Sophie Roth, która dzięki pomocy kolegi Russela stara się nadrobić jakoś stracone dni Chanuki, przy okazji zdając sobie sprawę, że skupiając się na tym jak bardzo różni się od ludzi na swoim uniwerku, odbierała każde stwierdzenie jako negatywną jej ocenę, czasami mylnie. Oczywiście nie będzie spojlerem jeśli powiem, że Sophie i Russel okazują się być dla siebie stworzeni, a opowiadanie kończy się ich pocałunkiem. W końcu jest to opowiadanie o miłości, jak inaczej mogłoby się zakończyć? Chciałabym wiedzieć, jak potoczyły się losy tej dwójki, bo bardzo ich polubiłam.

" Jezus Malusieńki leży wśród wojenki" - Myra McEntire

Czytanie tego opowiadania było przyjemnością, ubawiłam się przy nim po wsze czasy. Jest to historia złego chłopaka, który w ramach prac społecznych pomaga w przygotowaniu jasełek. To świąteczna opowieść, więc gdy przedstawienie zaczyna się sypać, bad boy ratuje sytuację odkupując swoje winy i przy okazji zdobywając wymarzoną dziewczynę. Urocza opowieść, choć powód dla którego Vaughn zachowywał się w taki, a nie inny sposób nie jest taki uroczy. Okazuje się, że jego żarty, niekiedy niebezpieczne dla otoczenia były niczym innym jak chęcią zwrócenia na siebie uwagi, której nie dostawał od swoich bliskich.
Zdecydowanie jest to jedno z moich ulubionych opowiadań.

" Witamy w Christmas w Kalifornii" - Kiersten White

Żadna z historii z tej książki nie wprawi was w świąteczny nastrój tak, jak ta! Wypełniona jest ona pierniczkami, rodzinną atmosferą, młodymi uroczymi kucharzami i puddingiem ryżowym. Poza tym, możecie spodziewać się morderczego Mikołaja, knajpki w miejscu, którego nawet Google Maps nie potrawi zauważyć oraz poruszania tematów takich jak przemoc w związku i problemy rodzinne. Opowiadanie wielowątkowe, wciągające, w niesamowicie świątecznym klimacie. Jeśli warto z jakiegoś powodu sięgnąć po " Podaruj mi miłość", to chociażby dla tego opowiadania.

,,Przez całe życie miałam wokół siebie ludzi, którzy robili dla mnie wyjątkowe rzeczy, nawet jeśli tego nie zauważałam. A ty tak bardzo się starałeś, żeby każdy (...) poczuł się szczęśliwy. Więc... kto sprawia, że ty czujesz się szczęśliwy?"

" Gwiazda Betlejemska" - Ally Carter

Choć uważam, że opowiadanie jest... okej, to mimo wszystko jego tematyka jest okropnie powtarzalna i schematyczna- motyw gwiazdy, artystki która ucieka od swojego życia, podając się za kogoś innego. Na myśli przychodzi mi wiele książek i filmów o takiej fabule.
Mówiąc krótko, opowiadanie nie było złe, choć niestety nie mogę też powiedzieć, że było dobre.

" Dziewczyna, która obudziła śniącego" - Laini Taylor

Opowiadanie częściowo stylizowane na baśń. Autorka wykreowała od podstaw świat po zarazie, skupiając się na wydarzeniach rozgrywających się w obrębie jednej wyspy. Opisuje społeczeństwo podzielone według hierarchii zarobków oraz pochodzenia. Główna bohaterka- Neve, należy do najniższej warstwy, jest tzw. dzieckiem zarazy, czyli dzieckiem, którego rodzice zmarli podczas zarazy. Życie dzieci takich jak ona jest z góry zaplanowane- dziewczynki zajmują się haftowaniem, a chłopcy uczą się rolnictwa. Kiedy dziewczynki osiągają konkretny wiek, zaczynają się do nich zalecać mężczyźni z wyspy, w większości dużo starsi od nich. Dziewczyny przyjmują adoratorów, żeby mieć jakieś szanse na lepsze życie. Neve jednak nie chce być czyjąś żoną, czy raczej podwładną przez resztę życia. W dodatku, jej adoratorem jest znany wielebny, okrutny człowiek i potrójny wdowiec. Prosi więc jednego z dawnych bóstw- Wiszę- o pomoc, budząc tym uśpionego od lat boga.
Nie będę wam opowiadała, co było dalej, bo uważam że tę historię warto przeczytać. Bohaterowie są dobrze wykreowani, po przeczytaniu opowiadania można stworzyć portret psychologiczny postaci. " Dziewczyna, która obudziła śniącego" to opowiadanie całkiem inne od reszty historii w tym zbiorze. Jest zdecydowanie wyjątkowe i warto się z nim zaznajomić.


Podsumowując, siedem z dwunastu opowiadań było naprawdę dobre i wprawiające w świąteczny nastrój. Cała reszta była zwyczajnie przeciętna albo słaba. Nie wiem, czy dla siedmiu opowiadań warto jest wydawać prawie czterdzieści złotych. Jeśli jednak macie możliwość zapoznać się z tą książką za pośrednictwem biblioteki, to zróbcie to. Choćby dla tych siedmiu opowiadań. I dla okładki, która jest po prostu prześliczna!

OCENA: 7/10

#75: Girl Online. Solo. ( Zoe Sugg) - recenzja.

Hej ludziki! Zostało 21 dni do świąt!!! Czy mnie przybywa wolnego czasu? Niezbyt, ale mimo wszystko mam nadzieję, że uda mi się wrzucać coś na bloga przynajmniej dwa razy w miesiącu. Najwięcej postów pojawi się w okresie świątecznym oraz ferii zimowych. Posty z ferii będą głównie takim moim mini sprawozdaniem z mojej wyprawy do Anglii. Dajcie znać, czy chcielibyście poczytać o jakimś konkretnym miejscu :)
Co dziś dla was mam? Recenzję książki, którą udało mi się przeczytać już w kwietniu. Mówię o trzeciej części " Girl Online" autorstwa Zoe Sugg. Wybaczcie, że opis fabuły będzie cytatem z lubimy czytać, ale szczerze przyznam, że niewiele z niej pamiętam. Poza tym, recenzja jest stara i gdybym teraz przeczytała tę powieść prawdopodobnie podeszła bym do niej z większym dystansem i mniejszą dawką emocji. Zostawiam ją jednak taką, jaką ją napisałam kilka miesięcy temu.

Oryginalny tytuł: Girl Online. Going Solo.

Autor: Zoe Sugg

Tłumacz: Olga Siara

Wydawnictwo: Insignis

Rok wydania: 2017

Liczba stron: 348

,,Na początku nowego roku szkolnego jest gotowa stawić światu czoła w pojedynkę. Noah skrócił swoje światowe tournée, zapadł się pod ziemię i nikt – nawet Penny – nie ma pojęcia, co się z nim dzieje. Megan zaprasza Penny do swojej akademii artystycznej, więc nadarza się okazja do zawarcia nowych przyjaźni. 

Dobrym sposobem na tęsknotę jest pomaganie wszystkim wokół. Elliot potrzebuje swojej najlepszej przyjaciółki bardziej niż kiedykolwiek, a nowo poznana Posey zmaga się z tremą i szuka pomocnej dłoni. Ale czy Callum, czarujący Szkot z akademii Megan, jest w stanie rozproszyć smutki Penny? Czy uda się jej zapomnieć o Noah, skoro wciąż prześladują ją wspomnienia? "

Mimo, że "Girl Online. Solo." była dużo słabsza od poprzednich części, równie dobrze mi się ją czytało i tak samo emocjonalnie przeżywałam każdy zwrot akcji, mniejszy czy większy. Myślę, że seria ta jest takim moim guilty pleasure świata książek. Niby wiem, że nie jest to literatura wysokich, ani nawet średnich lotów, ale zawsze zakochuję się i będę zakochiwała w przygodach i perypetiach Penny. Ale podchodząc do tego wszystkiego na poważnie, książka ta była kopią pierwszej części, do bólu przewidywalna. Nawet zakończyła się w podobny sposób! Jasne, nie mówię o kopiowaniu kropka w kropkę, ale jest wiele bardzo, ale to bardzo podobnych momentów. Według mnie, Zoella napisała to, by zarobić trochę więcej pieniędzy, nic więcej.

,, Dasz radę. Po prostu uznaj swój stres. Zauważ swój strach. Zobacz go.. Wyobraź go sobie jako rzęsisty deszcz. Większość ludzi wolałaby, żeby stale świeciło słońce, ale ty wiesz, że czasem musi popadać. Drzewo potrzebuje deszczu, żeby przetrwać. Możesz wykorzystać ten strach jako motywację. Nie próbuj udawać, że się nie boisz. Potraktuj swój strach z szacunkiem, na jaki zasługuje, a potem zostaw go za sobą. "

Powieść jest niesamowicie schematyczna, co więcej KAŻDA część tej trylogii opiera się na tej samej budowie. Najpierw poznajemy rozterki głównej bohaterki i jej przyjaciół, potem sytuacja zaczyna się zmieniać na lepsze, aż tu nagle następuje zwrot akcji. Zła postać robi coś okropnego ale oczywiście jakoś udaje się wszystko odwrócić i naprawić. Zła postać dostaje za swoje, dobro triumfuje, wszyscy żyją długo i szczęśliwie. Czytanie " Girl Online" jest jak oglądanie dowolnego filmu Disneya. Nie ważne, jak bardzo ten zły by się starał, wszystko zawsze, ale to zawsze się dobrze kończy.

,,Gasząc czyjś blask, sami nie zaczynamy świecić jaśniej. "

Właściwie nie mam pojęcia, co jeszcze mogłabym napisać o tej książce. Moja ocena bohaterów się nie zmieniła, nadal jednych uwielbiam, a innych nie cierpię. Z tymi nowymi udało mi się zaprzyjaźnić, ale to tyle. Nie mogę ich w żaden sposób ocenić, bo niewiele o nich wiem. Pojawili się epizodycznie, ale mam nadzieję, że jeszcze uda mi się ich spotkać. Bo podkreślam, marzę o kolejnej części  ( * AKTUALIZACJA: Zmienił mi się trochę gust i wątpię, bym sięgnęła po kolejną część, jeśli taka kiedykolwiek powstanie).

OCENA: 7/10

#73: Charlie ( Stephen Chbosky) - recenzja

Hejka! Zrecenzuję dziś książkę, którą przeczytałam dwa lata temu i której fabuły już kompletnie nie pamiętam. Nie zmienia to jednak faktu, że notatki zrobiłam i zamierzam je wykorzystać. Przepraszam za jej chaotyczność, ale tak właśnie wyglądały moje stare recenzje- kompletnie bez ładu i składu.

Oryginalny tytuł: The Perks of Being a Wallflower

Autor: Stephen Chbosky

Tłumacz: Joanna Schoen

Wydawnictwo: Remi

Data wydania: 2012

Liczba stron:  224

Nie powiem wiele o tej książce, bo prawda jest taka, że nie do końca ją rozumiem. Nie mam zielonego pojęcia gdzie i czy w ogóle ma ona punkt kulminacyjny. Nie ogarniam głównego bohatera, ani pobudek, które nim kierują... Jest wiele, wiele rzeczy, których nie rozumiem. Serio. Mimo to przyjemnie wspominam tę powieść, która niesamowicie przypominała mi " Szukając Alaski". Była pełna różnych, głębokich przemyśleń. To wbrew pozorom skomplikowana książka poruszająca tam wiele tematów, jak to tylko możliwe. Z jednej strony jest to powieść o poznawaniu siebie, dostrzeganiu szczęśliwych chwil i radości życia. Z drugiej to dramat o samotności, niezrozumieniu, potrzebie przynależności do jakiejś społeczności i trudnych wyborach i ich konsekwencjach. " Charlie" pokazuje, że życie łączy to co dobre z tym, co złe, splata ze sobą tragedie i radości, bo z każdej z nich człowiek ma szansę wynieść coś, dzięki czemu stanie się lepszy. Życie każdego człowieka składa się z paraboli nieszczęść i szczęścia, wymijających się w niezrozumiały dla nas sposób, w jednej chwili przechodząc z jednego w drugie, czyniąc nasze życie bardziej intrygującym i pozbawionym monotonii. Książka mówi też o tym,  że w życiu trzeba działać. Jeśli wyciąga ono do nas rękę, daje nam szansę, to trzeba po nią sięgnąć. Bo jeśli czegoś pragniesz, to musisz o to walczyć nie zniechęcając się i nie poddając.
   Bohaterowie mieli dość mocno zarysowane charaktery, a przynajmniej ci najbardziej istotni w całej historii. Bardzo polubiłam Sama i Patricka, to były naprawdę świetne postacie. Charlie z kolei był i jest dla mnie człowiekiem zagadką, kimś enigmatycznym o ponadprzeciętnej inteligencji, a jakże prostym i dziecinnym rozumowaniem. Myślę, że to ta tajemniczość sprawia, że jest tak ciekawą i trudną postacią.

,, [...] włożyłem marynarkę, mimo że nie byłem pewny, czy na to zasługuję [...], ale to był taki miły prezent, że wszyscy zaczęli bić brawo. [...] Myślę, że pierwszy raz w życiu wydawało mi się, że wyglądam ,,dobrze". Wiesz, co mam na myśli? Chodzi o takie miłe uczucie, kiedy patrzysz w lustro i twoje włosy po raz pierwszy w życiu są w porządku. Nie uważam, że powinno się przywiązywać zbyt dużą wagę do swojej tuszy, stanu mięśni i fryzury, ale kiedy czasami wygląda się dobrze, to jest naprawdę miłe. Naprawdę. "

OCENA: 7/10

 

#62: Magnus Chase i Bogowie Asgardu: Miecz lata (Rick Riordan)- recenzja

Witajcie! Jaka pogoda za oknem? U mnie jesień, mimo że jest kwiecień. No nic, matka natura ma prawo się wyszaleć zanim zaszczyci nas swoją obecnością jej dziwny, kompletnie niesprzyjający alergikom kuzyn Lato. Macie jakieś plany na weekend majowy? Ja w sobotę jadę do Krakowa na trzy dni, także może potem uda mi się wstawić trochę zdjęć. Oczywiście, posty zaplanowane na pewno się pojawią na blogu.
No dobrze, ale z czym do ludzi? A no z jednym z moich ulubionych autorów- Rickiem Riordanem i kolejną książką spod jego pióra.

Oryginalny tytuł: Magnus Chase and the Gods of Asgard. The Sword of Summer.

Autor: Rick Riordan

Tłumacz: Agnieszka Fulińska

Wydawnictwo: Galeria Książki

Data Wydania: 2015

Liczba stron: 520

Magnus Chase od zawsze był problematycznym dzieckiem. Od czasu śmierci matki żyje na ulicach Bostonu, wciąż starając się uciec przed policją i kuratorami. Pewnego dnia jednak przez własną nieuwagę wpada w ręce wuja Randolpha, przed którym ostrzegała go mama. Ten ujawnia chłopcu sekrety jego pochodzenia, w które Magnus z początku nie wierzy... aż do momentu, gdy w walce z gigantem ginie i trafia do Valhalli, swego rodzaju raju dla wojowników. Ale to nie koniec jego problemów. Jak odnajdzie się w tej sytuacji? I o co chodzi z Mieczem Lata, o którym wszyscy mówią? 

Tak jak się spodziewałam, " Miecz Lata" był równie mistrzowsko napisaną, niezwykle ciekawą, wciągającą i wypełnioną po brzegi ironicznym humorem książką, jak te z serii o Olimpijskich Herosach. Jeśli chodzi o fabułę, nie jestem w stanie nic Rickowi zarzucić, bo jego wyobraźnia mnie po prostu powala na łopatki. To, jak niesamowicie potrafi on wykreować na nowo rzeczywistość jest... niesamowite! Każda jego powieść ma swój odmienny charakter i klimat, ale czytelnik jest w stanie od razu zorientować się kto jest autorem, po stylu pisania.

,,Pewna podpowiedź w kwestii przeznaczenia, Magnusie: nawet jeśli nie jesteśmy w stanie zmienić ogólnego obrazu, nasze wybory mogą zmienić szczegóły. W ten sposób buntujemy się przeciwko losowi, w ten sposób zostawiamy ślad. "

Powieść ta nie zainteresowała mnie tak bardzo jak wcześniejsze serie o Percym Jacksonie i jego przyjaciołach, czy też o rodzeństwie Kane, ale jest to wina tego, że jakoś nigdy nie interesowałam się nordycką mitologią. To też spowodowało, że nie odebrałam tej książki jak powinnam. Choć uważam, że to dobra lektura, to podczas jej czytania nie towarzyszyły mi żadne głębsze emocje. Przez większość czasu to, co działo się z bohaterami było mi zwyczajnie obojętne. Ale to nie tak, że nie obchodzili mnie, bo ich nie lubiłam! Co to, to nie! Polubiłam wszystkich, ale niestety nie potrafiłam wczuć się w ich sytuację. Poza tym żadnego z bohaterów nie pokochałam tak całym sercem, żaden nie zrobił na mnie wrażenia.

Powiem szczerze, że najbardziej bawiło mnie moje nieumiejętne i nieudane zazwyczaj czytanie nazw używanych w tej książkce, jak na przykład Yggdrasil. Okropnie przeszkadzało mi to w czytaniu, bo co chwila musiałam się zatrzymywać, by sprawdzić, czy litery, które odczytałam, to na pewno te, które widzę. Strasznie mnie to denerwowało! Co więcej, w końcu zaczęłam pomijać fragmenty z tymi wyrazami. Pomijałam nawet całe dialogi, w których bohaterowie używali trudnych słów, na których łamałam sobie język.
I wiecie, właściwie niby nic się nie stało, ale mam pewne głupie przyzwyczajenie. Zawsze, gdy w książce pojawia się słowo obcego pochodzenia, którego nie znam, to staram się je przeczytać na głos kilkanaście razy, by je zapamiętać. A potem szpanować jego znajomością.

,, Junior prychnął.
- Chodzi o to, że ten sznur jest jeszcze lepszy! Nazwałem go Andskoti, Przeciwnik. Został utkany z najpotężniejszych paradoksów w dziewięciu światach: z wi-fi bez lagów, szczerości polityka, drukarki, która drukuje, zdrowej żywności przygotowanej na głębokim tłuszczu oraz interesującej książki do gramatyki ! "

Wracając do Magnusa Chase'a, był on dość fajną postacią, dobrze wykreowaną, choć porównując go do innych głównych bohaterów z książek Ricka, to nie dorastał im do pięt. Z jego osobą łączy się sprawa, która nurtuje mnie od dłuższego czasu. Czy kuzynką Magnusa- Annabeth, jest ta sama Annabeth ze świata bogów greckich? Na samym końcu powieści toczy się rozmowa między chłopcem, a nią. Zdanie, które najbardziej zapadło mi w pamięć, a które wypowiedziała dziewczyna, mówiło o tym,  że jej życie jest dziwniejsze od jego. Jeśli Annabeth to TA Annabeth, to znaczy że Rick jest mistrzem łączenia różnych universum, a także że kolejne części tej serii mogą w jakimś stopniu nawiązywać do " Bogów Olimpijskich", albo " Olimpijskich Herosów". To byłoby super ciekawe! Pomijając fakt, że wszystko stałoby się jeszcze bardziej pokomplikowane i pokręcone.

No dobrze, to już koniec na dziś. Przepraszam was za moją recenzję, z której tak naprawdę nie da się wywnioskować, czy książka mi się podobała, czy też nie. Sama tego do końca nie wiem. Wiem jednak, że z chęcią sięgnę po inne części serii o Bogach Asgardu, chociażby tylko po to, by się przekonać, jak to wszystko się zakończy i jak bardzo Rick zaszaleje, gdy przyjdzie mu opisywać Ragnarok- koniec świata w nordyckich wierzeniach.
Teraz żegnam się z wami i życzę wam miłej nocy, albo dobrego dnia :)

OCENA: 7/10

#61: Most do Terabithii ( Katherine Peterson) - recenzja

Witajcie ludziki! Jak tam wasz dzionek? Ja jestem całkiem załamana, choć właściwie nie powinnam być, gdyż moja najlepsza przyjaciółka ma dziś urodziny. Także WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO Katerina ( mam nadzieję, że to czytasz) !!!

Wracając, cały tydzień miałam nadzieję, że pogoda się polepszy, a tu proszę ! Śnieg! Pociesza mnie fakt, że moje liceum jest połączone z gimnazjum, więc w ramach testów gimnazjalnych mam wciąż wolne. Do końca tego tygodnia mam teoretycznie wolne, ale w piątek mam występ. Dobra, rozgadałam się niepotrzebnie. Przejdźmy do recenzji. 

Oryginalny tytuł: Bridge to Terabithia

Autor: Katherine Peterson

Tłumacz: Maria Skarbińska- Zielińska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Data wydania: 2007

Liczba stron: 238

Prawdopodobnie nigdy nie sięgnęłabym po tę książkę, gdyby nie film z 2007 roku, w którym zakochałam się od pierwszego wejrzenia. Czy tak też było z jego pierwowzorem? 

Ogromna czcionka, którą napisana jest książka niesamowicie mnie rozpraszała. Z początku nie mogłam skupić się na treści, bo po prostu nie potrafiłam ogarnąć wielkości tych liter! 

Mimo wszystko cieszę się, że udało mi się przeczytać " Most do Terabithii", bo to naprawdę piękna historia, choć z przykrością muszę stwierdzić, że czytałam tę powieść z lekkim grymasem. Myślę, że dla mnie największym problemem był prosty styl, wskazujący dla kogo głównie przeznaczona jest książka. Zazwyczaj nie czytam powieści dla dzieci, dlatego tak ciężko było mi czytać coś dla nich stworzonego. 

Bohaterowie według mnie byli dość dobrze wykreowani, można wyraźnie określić ich charaktery. Jess był skomplikowanym dzieckiem; z jednej strony chciał być choć przez chwilę w centrum uwagi, chciał być podziwiany. Z drugiej jednak ukrywał się, przekazując swoje myśli poprzez rysunki, o których wiedziało niewiele osób. Był takim skrytym marzycielem, podświadomie nie znajdował się właściwie ani na ziemi, ani w obłokach. Unosił się gdzieś pośrodku, nie wiedząc co zrobić. Z początku zwyczajnie wykonywał powierzone mu przez dorosłych zadania, nie będąc zbytnio zadowolonym, albo szczęśliwym. Dopiero Leslie pokazała mu, że istnieje inna, znacznie weselsza i bardziej kolorowa rzeczywistość od tej realnej, a odkryć ją można tylko pobudzając wyobraźnię. 

Właśnie, Leslie- była to chyba jedyna postać w całej powieści, która potrafiła sprawić, że uśmiech nie schodził mi z twarzy. To ona tak naprawdę była główną bohaterką, nie Jess. To właśnie ona była tym promyczkiem, który rozświetlał szare życie ludzi wokół. Żałuję, że nie dane mi było poznać jej jeszcze lepiej. Na pewno odryłabym kolejną tajemnicę, kolejny aspekt niezwykle pozytywnej i promiennej osoby, jaką była Królowa Terabithii. 

,,Czasem trzeba dać komuś coś, co jest specjalnie dla niego, a nie dlatego, że sprawia to przyjemność ofiarodawcy. "

Czego uczy ta powieść? Pokazuje istotę prawdziwej przyjaźni. Uczy, że nie można oceniać książek po okładce, ani nawet być pewnym, że ktoś jest taki, jak nam się wydaje, jedynie patrząc przez pryzmat jego zachowania i takiego siebie, jakiego pokazuje światu. Każdy człowiek coś skrywa, jakąś tajemnicę, a niektóre z nich nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Mimo tych tajemnic powinniśmy brać ludzi takimi, jacy są. 

Skoro już wyraziłam swoje zdanie na temat tej książki, porównam ją z filmem. Z przykrością stwierdzam, że w ostatecznym rozrachunku tym razem ekranizacja wygrywa z pierwowzorem. O wiele mocniej odebrałam tę historię oglądając film, może to dzięki pięknie wykreowanej przez grafików Terabithii? Nie wiem. Może zwyczajnie przeniesienie na ekran spotęgowało wszystkie emocje, które autorka chciała przekazać czytelnikom. 

Jak pewnie zauważyliście, nie wstawiłam streszczenia przed recenzją, ale myślę że nie jest ono potrzebne. Fabuła tej książki opiera się na relacji dwójki przyjaciół- Leslie i Jess'a, a o tym już napisałam. Podsumowując, według mnie nie ma znaczenia, czy przeczytacie, czy obejrzycie film. Ta opowieść uderzy w was równie mocno, co we mnie i na sto procent wyciśnie wam łzy z oczu. 

OCENA: 7/10

#50: Wyspa Potępionych ( Melissa de la Cruz) - recenzja.

Witajcie! Czy któreś z was myślało kiedyś o tym, co by się stało gdyby najgorsze, najbardziej podstępne i złe postacie Disneya miały dzieci? No cóż, ja nie. A przynajmniej nie robiłam tego dopóki nie wpadła mi w ręce książka " Następcy: Wyspa Potępionych".

Oryginalny tytuł: Descendents. Isle of the Lost.

Autor: Melissa de la Cruz

Tłumacz: Anna Klingofer

Wydawnictwo: Egmont Polska

Wyd.PL: 2015

Liczba stron: 320

Dwadzieścia lat temu wszyscy złoczyńcy zostali wygnani z królestwa Auradonu na małą wyspę. Dzięki otaczającej ją magicznej barierze nikt ze złymi zamiarami nie może jej opuścić. A może jest jakiś sposób? Tego muszą dowiedzieć się Mal, Jay, Evie i Carlos, dzieci najbardziej niegodziwej czwórki wszech czasów- Cruelli, Diaboliny, Jafara i Złej Królowej .

Trudno będzie mi ocenić tę książkę, ponieważ podczas jej czytania byłam kompletnie obojętna na to, co się działo na jej kartach. Pierwsze, co mogę o niej powiedzieć to to, że jest ona kierowana zdecydowanie młodszych czytelników, choć ci starsi, na przykład tacy maniacy Disneya jak ja, również mogą się przy niej dobrze bawić . Powieść jest napisana bardzo prostym językiem, opisów w niej prawie nie ma, nie porusza też żadnej trudnej tematyki, ale nie jest to zła książka. Na upartego można by w niej szukać różnych motywów literackich; ja znalazłam motyw drogi, podróży i konfliktu pokoleń. Wiecie, takie standardowe trzy motywy, które można znaleźć w każdej powieści dla młodzieży.

,, Wszelka zaawansowana technologia nie różni się od magii."

Chyba najciekawszą częścią tej książki są bohaterowie, którzy mimo, że nie są super skomplikowani charakterologicznie, to nie da się ich nie polubić i to właśnie jest to, co ich wyróżnia. No dobrze, jest jedna taka osoba, ale mówiąc tylko o głównych bohaterach, tamta przestaje się liczyć.
Cieszę się, że powstała książka, w której mogłam poznać nowe pokolenie złoczyńców, o których... no cóż, nie do końca można tak powiedzieć, ale zostańmy przy tym określeniu dla niewtajemniczonych. Mimo, że każda z postaci była świetna, jakoś najbardziej zbliżyłam się, jeśli można tak powiedzieć, do dwóch osób.

,, Poza tym co złego było w siedzeniu w domu? Dom był, no cóż, domem. Prawda? Może nie było tu miło, ale za to bezpiecznie. Względnie. Przytulnie. W niezupełnie tradycyjny sposób. "

Carlos de Vill - syn Cruelli de Vill, czy też de Mon , zależy od wersji. Niesamowicie podobało mi się jego uosobienie i podejście do rzeczywistości. Od dziecka był popychadłem nie tylko swojej matki, która chyba nie odróżniała syna od służącego i psa w jednym, ale też wszystkich wokół przez swoją wątłą budowę i dużą wrażliwość. I faktycznie, Carlos wykonywał wszystkie polecenia, ale nigdy nie stracił wiary, że jego życie kiedyś zmieni się na lepsze. W końcu, kiedy przyszło mu pomóc przyjaciołom, wykazał się odwagą i dowiódł, że czasem lepiej być inteligentnym niż silnym.
Jeśli chodzi o Mal, jej wredny charakterek nie spowodował, że przestałam ją lubić. Przyznaję się bez bicia, że złośliwości, które kierowała w stronę znajomych i innych osób na wyspie niezwykle mnie bawiły. Właściwie, to jej współczułam. Nie była zła, tak jak jej matka Diabolina. Ona po prostu chciała , by mama była z niej wreszcie dumna i to popychało ją do pewnych czynów.

Podsumowując, tak jak już mówiłam, to nie jest zbyt ambitna książka, ale przyjemnie mi się ją czytało i na pewno sięgnę po jej kontynuację.

Ocena: 7/10

#45: Nieludzie ( Kat Falls) - recenzja

Witajcie! Co tam u was? Mam nadzieję, że wasze wakacje są nieco weselsze niż moje ( takie tam rodzinne sprawy plus kac czytelniczy). Przepraszam, że mnie tak długo nie było, ale taka ilość czasu wolnego okropnie mnie rozleniwiła. Powracam dziś do Was z recenzją książki młodzieżowej pt. " Nieludzie" . Nie wiem, może to tylko moje zdanie, ale " Nieludzie" brzmi po prostu źle. Dobra, koniec gadania. Zaczynamy!

Oryginalny tytuł: Inhumans

Autor: Kat Falls

Tłumacz: nieznany :(

Wydawnictwo: Grupa Wydawnicza Foksal

Wyd.PL: 2015

Liczba stron: 364

Kilka lat temu katastrofa biologiczna zawładnęła terenami położonymi na wschód od Missisipi. Jej skutkami ubocznymi było zmienienie milionów ludzi w dzikie bestie. Ci, którym udało się uciec przed zarazą, postawili ogromny mur, którym odgrodzili się od skażonych miejsc. Zbudowali za nim miasto, w którym ludzie żyli i żyją w strachu przed wszelkimi zarazkami. Interakcje międzyludzkie praktycznie nie istnieją.
Wyjście za mur jest surowo wzbronione, ale właściwie kto chciałby się tam zapuszczać? Tak zapewne myślała Lane, dopóki nie dowiedziała się pewnych przerażających faktów na temat swojego ojca i nie została zmuszona do wyprawy poza bramę.
Co ją tam czeka? Jak duże niebezpieczeństwo jej grozi? Tego dowiecie się czytając " Nieludzi"

Już od samego początku książka niesamowicie przypominała mi " Nową Ziemię" Julianny Baggot. Świat po katastrofie, niebezpieczny i tajemniczy, ze społeczeństwem podzielonym na dwie grupy - tych, którzy w jakiś sposób ucierpieli po katastrofie oraz tych, którym nic się nie stało. Ci zdrowi, by odgrodzić się od chorych, budują monumentalną budowlę; zaczynają mieć obsesję na punkcie czystości. To, o czym napisałam, to tylko niektóre z podobieństw.
Powieść powiela klasyczne motywy, które możemy znaleźć w milionie innych książek młodzieżowych, takie jak motyw drogi, podróży, przemiany charakteru, konfliktu pokoleń. Oczywiście, znajdziemy w niej także trójkąt miłosny, choć nienachalny i męczący, co jest plusem.
Akcja w tej książce jest bardzo szybka, fabuła rozwija się w zawrotnym tempie. Mimo to, autorka cały czas panuje nad nią, nie daje jej się wymknąć z zaplanowanej formy i dzięki temu cała historia jest spójna, co więcej wciągająca i zadziwiająca.

" Nieludzie" mają wiele plusów, a mimo to powieść do połowy nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia. Przyznam się, że czytając 170 stronę już szykowałam się do stwierdzenia " Ech, kolejny przeciętniak" i postawienia tylko 6 gwiazdek. Niespodziewanie jednak, akcja jeszcze przyśpieszyła, skumulowała się i wybuchła z hukiem na samym końcu. Zakończenie wbiło mnie w fotel. Punkt kulminacyjny był ... aż brak mi słów! Co z tego, że stało się coś, co przewidziałam już w połowie książki ! Oczekiwałam tego z niecierpliwością i bardzo się cieszę z takiego obrotu spraw.

,, Zwierzoludzie nie tylko szli obok ludzi, ale też trzymali ich za ręce albo obejmowali, co zaniepokoiło mnie jeszcze bardziej. Chociaż to był przecież pogrzeb, a ci tutaj wyraźnie okazywali smutek i poczucie straty.. Minęła mnie szlochająca kobieta prowadzona przez mężczyznę tak wielkiego i owłosionego, że musiał być zarażony niedźwiedziem. Dwoje małych dzieci trzymało się za pazurzaste ręce z mężczyzną o sierści w czarno-białe pasy wokół oczu i szarych kępkach włosów wystających z uszu. Chyba borsuk? "

Bardzo polubiłam głównych bohaterów, którzy w dość dużym stopniu przypominali mi Jace'a , Simon'a i Clary z Darów Anioła. Mieli bardzo podobne charaktery, no może z wyjątkiem Everson'a. Rafe był równie pewny siebie i irytująco ironiczny jak Jace, Lane niezłomna, ale niesamowicie naiwna i czasem niepotrzebnie porywcza, zupełnie jak Clary. Jeśli chodzi o Eversona... no cóż, Everson to Everson, tak jak Simon to Simon.

Podsumowując, książka mi się podobała, ale nie mam ochoty na sięgnięcie po kolejne tomy tej serii, oczywiście o ile takowe istnieją. Moja niechęć wynika jedynie ze strachu przed tym, co dalej z Rafe'm i jego... SPOJLER ALERT ... pewnym problemem. Nawet nie macie pojęcia jak bardzo chciałabym móc zdradzić o co z tym problemem chodzi! Ale nie mogę.
Musicie przeczytać tę powieść, żeby się tego dowiedzieć. :)

OCENA: 7/10

#44: Dolina: Gra ( Krystyna Kuhn)- recenzja.

Witajcie! Przychodzę do was dziś z recenzją książki autorstwa Krystyny Kuhn pt. " Gra". Jest to pierwszy tom serii " Dolina".
Sięgnęłam po tę powieść całkiem przypadkiem, właściwie tylko przez to, że była na wyprzedaży i zaciekawiła mnie swoim opisem. Czy wywarła na mnie dobre wrażenie? Zaraz się tego dowiecie!

Oryginalny tytuł: Das Spiel

Autor: Krystyna Kuhn

Tłumacz: Robert Rzepecki

Wydawnictwo: Telbit

Wyd.PL: 2011

Liczba stron: 296

,,Gdzieś w ciemności w samym środku pustkowia skrywa się mroczna tajemnica…
Odjazdowe otrzęsiny w domku nad jeziorem. Tak studenci świętują swoje przybycie do college’u w Grace – położonej w Kanadyjskich Górach Skalistych elitarnej uczelni dla wybitnie uzdolnionych. Julia wraz z przyjaciółmi ma się wkrótce przekonać, że w zapomnianej przez Boga i ludzi dolinie dzieją się dziwne rzeczy…
Skąd tyle tabliczek ostrzegawczych wokół uczelni? I dlaczego Google Earth nie lokalizuje tego miejsca na mapie?
Gdy Robert – brat Julii – widzi dziewczynę samotnie skaczącą ze skały do jeziora Lake Mirror, nikt mu nie wierzy, nawet siostra. Mimo to rusza na ratunek. Nie ma pojęcia, że oto, chcąc nie chcąc, staje się pionkiem w grze – fragmentem czyjegoś misternego planu? " opis z Lubimyczytac.pl

Czasem się bałam, momentami przechodziły mnie ciarki, ale przeważnie książka nie wywoływała we mnie głebszych emocji. No, jeśli nie licząc irytacji i znudzenia. Długo nie potrafiłam się w nią wciągnąć, może dlatego, że akcja zaczęła się rozkręcać dopiero po stu stronach!
Cały klimat tej powieści budowało miejsce akcji - tajemniczy collage w Górach Skalistych znajdujący się nieopodal równie przerażającego jeziora, którego wody są tak ciemne, że nie można przez nie dojrzeć dna. A wokół tylko las. Szczerze powiedziawszy, nie mam pojęcia jak ktokolwiek mógł tam wytrzymać dłuższy czas. Ja od razu po zobaczeniu tego miejsca uciekałabym gdzie pieprz rośnie !

,,A jednak się łudziła. Nie da się tak po prostu zostawić za sobą przeszłości, zatrzasnąć za nią drzwi, choćby nie wiadomo, jak się chciało. Kiedyś powróci i otworzy je z całej siły."

,,Matematyka jest dla ludzi, którzy chcą uciec przed złożonością świata. Tworzą ogłupiający ich samych system, według którego wszystko da się obliczyć i uzasadnić. Wystarczy tylko włączyć logiczne myślenie."

Mimo, że fabuła jest prosta, to i tak przez długi czas nie mogłam zrozumieć, o czym tak naprawdę czytam. Na początku główna bohaterka- Julia, wspomina, że jej brat miewa wizje. W tym momencie stwierdziłam, że to na sto procent będzie książka paranormalna i byłam o tym przekonana aż do samego końca. Wtedy dopiero okazało się, że okładka nie kłamie i to rzeczywiście jest tylko thriller.
Z tą powieścią miałam też inny problem. Jakoś ciągle nie mogłam zapamiętać tego, co przeczytałam i ciągle musiałam wracać do poprzednich linijek. Nawet nie macie ( albo macie, a ja o tym nie wiem) pojęcia, jakie to było niesamowicie denerwujące.
" Gra" jest nieprzewidywalna, co jest dużym plusem. Bardzo często mnie zaskakiwała. To samo tyczy się zakończenia. Było zadziwiające, choć pokręcone i odrobinę przerażające.

Bohaterowie nie są jakoś rewelacyjnie wykreowani, ale mają w miarę konkretnie zarysowane charaktery. I co najlepsze, żaden z nich mnie nie irytował!!!

Podsumowując, nie wiem czy polecać wam tę książkę, czy nie. Powieść jest dobra, ale nic więcej. Myślę, że nic się nie stanie, jeśli sobie ją odpuścicie. Ale to w końcu wasz wybór :)

OCENA: 7/10

#38: Will Grayson, Will Grayson ( David Levithan, John Green) - recenzja.

Witajcie! Przynoszę wam dziś recenzję czegoś, co miało zostać moją ulubioną powieścią autorstwa Johna Greena. Czy spełniło moje oczekiwania? Tego dowiecie się czytając dalszy ciąg jakże dziś niespójnej i poplątanej recenzji.

Oryginalny tytuł: Will Grayson, Will Grayson

Autor: David Levithan, John Green

Tłumacz: Magda Białoń- Chalecka

Rok Wyd.PL: 2015

Wydawnictwo: Bukowy Las

Liczba stron: 368

Pewnego wieczoru dwóch Willów Graysonów całkiem przypadkiem spotyka się w sex shopie. Od tego momentu ich drogi notorycznie będą się krzyżowały, łącząc odmienne światy, wprowadzając jednak do życia obu jeszcze więcej kolorytu, przynosząc romanse, nowe przyjaźnie, problemy i ich rozwiązania. Cała historia będzie miała swój punkt kulminacyjny w najlepszym gejowskim musicalu wszech czasów.
Wiem, to wszystko brzmi dziwnie i szalenie intrygująco zarazem.

,, Jedni mają życie, inni mają muzykę. "

Mam mieszane uczucia w stosunku co do tej książki. Z jednej strony podobała mi się pod względem fabularnym. Z drugiej jednak były w niej takie momenty, kiedy miałam ochotę ją odłożyć i już do niej nie powrócić. Wracając do samej fabuły, ma ona lepsze i gorsze momenty, ale utrzymuje mniej więcej ten sam poziom przez cały czas. Oczywiście pomijając te nudne miejsca. Według mnie " Will Grayson, Will Grayson" nie jest jakąś rewelacyjną książką, co więcej jest po prostu przeciętna.
Książka podzielona jest na dwie części, czy raczej na dwie płaszczyzny, na których rozgrywają się historie dwóch Will'ów Grayson'ów. Nie wiem, którą z tych części pisał John, a którą David, dlatego też żeby jakoś się połapać w nazewnictwie, Will'a Grayson'a introwertyka będę nazywała Nico, a Will'a Grayson'a przyjaciela Kruchego- Phil. A więc, opowiadania te się przeplatają, tworząc jedną , dwu- wątkową opowieść z kilkoma wątkami pobocznymi. Ów wątki poboczne nie były zbytnio interesujące, a już szczególnie irytował mnie pseudo romans między Philem, a... dziewczyną, której imienia nie pamiętam. Myślę, że spokojnie można by było się go pozbyć, a książka nic by na tym nie straciła.
Niestety, najgorsza część tej powieści to jej zakończenie. Musical wystawiony przez Kruchego jest świetny, ale to, co dzieje się już po opuszczeniu kurtyny było i jest zwyczajnie słabe.

,, Interesujesz się kimś, kto nie może odwzajemnić twoich uczuć, bo nieodwzajemnioną miłość łatwiej przeżyć niż odwzajemnioną. "

Bohaterowie są w miarę dobrze wykreowani, choć mogło być lepiej.
Najczęściej śmiałam się, gdy na kartach tej powieści pojawiał się Kruchy, który jest niesamowicie pozytywną postacią i skoro już porównałam Willa do Nico ( patrz. Nico di Angelo z serii o Percy'm Jacksonie), to powiem szczerze, że Kruchy jest niesamowicie podobny do Tysona ( oczywiście z serii o Percy'm, bo jakże by inaczej). Podobieństwo tych postaci jest uderzające.
Wracając do Nico, na początku nie pałałam do niego sympatią, ale kiedy jego myśli przestały krążyć wokół pytania " Kto mógłby dzisiaj zginąć z mojej ręki?", a zaczęły dotyczyć Kruchego Coopera, stał się zupełnie inną osobą i przestał działać mi na nerwy. Notabene, Kruchy Cooper, czytany jako Kruchy Kuper, brzmi niesamowicie zabawnie. Co ma Kruchy? Kruchy Kuper! Mam nadzieję, że nie tylko mnie to śmieszy, bo czułabym się dziwnie w takim wypadku.

Podsumowując, książka podobała mi się, ale nie wywołała u mnie prawie żadnych emocji. Oczekiwałam od niej dużo więcej niż dostałam i tak na prawdę to jest główny jej minus. Nie wiem, czy mam ją wam polecić, czy też może odradzić. Wybór pozostawiam Wam.

Ocena: 7/10